Ik besloot de proef op de som te nemen en dit jaar de KEI mee te maken. Omdat ik nog regelmatig in Groningen kom ("sociale verplichten" laten we maar zeggen) was het niet moeilijk onderdak te vinden bij wat studenten en zo enkele dagen KEI van dichtbij mee te maken. Een paar dagen feesten, dat leek me wel wat.
Als basis fungeerde mijn oude studentenvereniging, waar men op de eerste KEI-middag (donderdag) nog druk doende was de laatste puntjes op de i te zetten – in dit geval het pand te versieren en voor te bereiden op het ontbreken van sluitingstijden in de week die komen ging. Op zo'n eerste dag eten, net als vroeger, alle KEI-lopers bij hun KEI-ouders, want de meeste KEI-groepen zijn dan nog intact. Er kwam dus vrijwel geen KEI-loper langs, hetgeen mij de gelegenheid gaf oude herinneringen op te halen met vrienden. En biertjes te drinken.
Totdat de officiële opening plaatsvond. De bovengenoemde vrienden vertrokken naar de Grote Markt, alwaar de openingsstunt dit jaar werd verzord door Idol Jamai vanaf het balkon van Vindicat. Nadat men er achter was gekomen dat het niet de echte Jamai, maar een look-a-like betrof en men het dus verder met Idol Hind zou moeten doen was de opening al snel voorbij en konden we weer verder met biertjes drinken.
De volgende dag (lichte hoofdpijn) geeft ene professor Bosma op "mijn" vereniging een lezing over de Brahmaputrakip, zodat ik welhaast gedwongen word de stad te gaan bekijken. Voor wie enige tijd niet in Groningen is geweest: het centrum is er zeker op vooruitgegaan! Waar in 1995 midden in de stad nog een bouwput was staat nu het Waagstraatcomplex, dat zowaar gezelligheid uitstraalt. Ook bij de Westerhaven is in de plaats van het grote winderige parkeerterrein een gloednieuw winkelcentrum verrezen. En voor wie heel lange tijd niet in Groningen is geweest: overal liggen vrolijke gele steentjes.
Van de vrijdagavond weet ik niet veel meer. Ik geloof dat we ergens gedanst hebben.
Zaterdag (hoofdpijn). Ik ben nog op tijd om een exemplaar van de nog steeds bestaande KEI-krant te bemachtigen. Hieruit blijkt echt dat de KEI-week niets is veranderd. Het is wat groter opgezet, de stunts zijn duurder, je kunt je via internet inschrijven, de KEI-hap kost nu 5 euro in plaats van 5 gulden, maar de basis is er nog steeds: KEI-leiders met iets te veel zelfvertrouwen laten schuchtere KEI-lopers in één week alle hoeken van de stad zien. Nou ja, van het centrum dan. En dan alleen als de betreffende KEI-leiders ook buiten hun stamkroeg komen. In de KEI-krant mag burgemeester Wallage zijn mening geven over het zojuist gearriveerde studentenvolk: "Ik vind ze zo lief. Dit is een generatie om van te houden". Merci, Jacques.
's Avonds is het net als de KEI-dagen van "vroeger": druk, gezellig, te warm, en voor sommigen te veel bier (niet voor mij). Een clubje leden van de vereniging vertrekt zoals ieder jaar naar de concurrent om daar te doen alsof ze KEI-lopers zijn en zo de complete rondleiding en een portie promotiepraat te krijgen. Anderen tappen bier, gaan met de frühhap (ontbijt, hamburgers e.d.) langs of proberen te doen of ze bezig zijn het zorgvuldig geplande programma uit te voeren. Eigenlijk is er niets veranderd.
Zondag (bijna geen hoofdpijn meer). Op het programma staat het doegroepje "het schieten van meloenen met een zelfgebouwde katapult", maar helaas moet ik al aan de thuisreis beginnen. Tsja – dat krijg je als je in het verre westen bent gaan wonen en maandag weer enigszins fris aan het werk moet, terwijl de KEI-lopers dan nog twee dagen arbeid voor de boeg hebben. In elk geval heb ik een leuke week gehad. Misschien ga ik volgend jaar weer.
Rutger Mooy
econometrie 1992-1998
<
